Maciej Straburzyński, Michał Kocot - Fra contrari colori (2026) [Hi-Res]

  • 22 Jan, 14:32
  • change text size:

Artist:
Title: Fra contrari colori
Year Of Release: 2026
Label: RecArt
Genre: Classical
Quality: flac lossless (tracks) / flac 24bits - 96.0kHz
Total Time: 00:45:59
Total Size: 264 / 900 mb
WebSite:

Tracklist

01. Canzonette per camera, Op. 27: No. 14, Fra contrari colori
02. Canzonette per camera, Op. 27: No. 17, Hora si hora no
03. Nel mar che bagna al bel Sebeto il piede, H. 451: No. 1, Recitative. Nel mar che bagna
04. Nel mar che bagna al bel Sebeto il piede, H. 451: No. 2, Aria. Dal tuo guardo cocenti faville
05. Nel mar che bagna al bel Sebeto il piede, H. 451: No. 3, Recitative. Cosi diceva Elpin
06. Nel mar che bagna al bel Sebeto il piede, H. 451: No. 4, Aria. Cari accenti lusinghieri
07. Che dite, o miei pensieri?: No. 1, Recitative. Che dite o miei pensieri
08. Che dite, o miei pensieri?: No. 2, Aria. Vorrei dal petto sbandir li'affetto
09. Che dite, o miei pensieri?: No. 3, Recitative. Dunque che far dovro
10. Che dite, o miei pensieri?: No. 4, Aria. Con qualche stilla di pianto solo
11. Dalla guerra amorosa, HWV 102a: No. 1, Recitative. Dalla guerra amorosa
12. Dalla guerra amorosa, HWV 102a: No. 2, Aria. Non v'alletti un occhio nero
13. Dalla guerra amorosa, HWV 102a: No. 3, Recitative. Fuggite, si fuggite
14. Dalla guerra amorosa, HWV 102a: No. 4, Arioso. La bellezza e com'un fiore
15. Amore traditore, BWV 203: No. 1, Aria. Amore traditore
16. Amore traditore, BWV 203: No. 2, Recitative. Voglio provar, se posso sanar
17. Amore traditore, BWV 203: No. 3, Aria. Chi in amore ha nemica la sorte

Fra contrari colori… W przeciwnych, kontrastujących ze sobą barwach libreciści i kompozytorzy XVII i XVIII wieku próbowali odmalować miłość ze wszystkimi jej odcieniami: słodycz miesza się tu z cierpieniem, zazdrość z niepewnością, a ekstaza z rezygnacją. Choć mistrzowie baroku uciekają się do znanych sobie, zastanych i wyuczonych konwencji, to jednak w swoim geniuszu naginają je i łamią nieustannie: ale czy nawet ci najwięksi potrafią powiedzieć coś prawdziwego o tym, co w swej istocie niewyrażalne?
Przyglądając się barokowym kontrastom w arcydziełach Maurizia Cazzatiego, Alessandra Scarlattiego, Antonia Caldary, Georga Friedricha Händla i Johanna Sebastiana Bacha, uzmysławiamy sobie, że jeśli istnieje coś, co choć odrobinę dotyka niewyrażalnego, to jest to właśnie sztuka, a zwłaszcza muzyka ze swoją zmysłową abstrakcyjnością i niezwykłą zdolnością poruszania skrajnych emocji. Barokowy krzyk, rozpacz, nadzieja i żar, a wreszcie retoryczna cisza, aposiopesis, gdy język staje się już całkiem bezsilny: oto historie pozostawione nam przez dawnych mistrzów i świadectwo, że to, co w swej istocie niewyrażalne, musi takie pozostać, jeśli ma nas inspirować do tworzenia najczystszego piękna.